jueves, 9 de julio de 2009

Silencio, amor

Y hoy un poquito de poesía...

Silencio, silencio Amor
que me criban os silencios
que ti deixas lapidados de misterio
e a mirada perdida noutra parte.
Silencio, silencio Amor que xa me mata
a soidade coas miserias
por non te ter máis ca no soño
das noites que te chaman.
Silencio, Amor, silencio, que me afogo
nas bágoas vertidas polos outros.
Silencio, que me aman as verdades
berradas no silencio desas lúas.
Silencio, Amor, silencio
martelando coas frases a medias
e os entreditos balbucientes
que murmuran en silencio o seu temor.
Silencio, silencio Amor,
que quero amarte.
Silencio, Amor, silencio,
que me criban os silencios
a soidade coas miserias,
nas bágoas vertidas polos outros,
martelando coas frases a medias.
Silencio, Amor, silencio,
que quero amarte.
Carmen Carballo

miércoles, 1 de julio de 2009

cosas de niños...

28 años ya. Nunca he tenido problemas a la hora de cumplir años. Creo que cada edad tiene algo especial. Y me gusta vivir la vida. Siempre he estado enamorada de la vida. Del Sol que nos ilumina cada día. De la Luna que altera mis noches y mis sueños. Sin embargo, este año estoy más triste de lo habitual. Quizás decepcionada con cierta gente. Y echando de menos a otra. Creo que hasta última hora tuve la esperanza de que mandara un sms felicitándome el cumpleaños. Es una tontería, lo sé. Pero en algunos momentos soy como una niña. Una niña tonta que le sigue haciendo ilusión su cumpleaños. Que le gusta recibirlo con la gente que quiere. Que le gusta ir con sus padres a tomar un helado como cada año. Que le encanta los paquetitos envueltos. Y reunirse con su gente.
28 años ya. Y me encuentro mejor que cuando tenía 18 años. Pufff... no ha cambiado mi vida desde entonces... No volvería atrás ni loca.. Aunque, bueno, a veces me gustaría saber qué hubiera pasado si algunas veces hubiera actuado de unamanera distinta... ¿Pero a quién no? Y eso es algo imposible. Asi que tenemos que aceptar nuestro destino. Que nosotros mismos nos forjamos. E igualmente, como suelo decir, hay algo peor que pensar en algo que nunca te atreviste a hacer, es pensar en algo que otra persona no se atrevió a hacer y en lo que salisteis perdiendo los dos.
28 años ya. Y a veces me gustaría ser tan inocente como cuando era pequeña. mmm... La infancia... Se echa de menos algunas cosas... Hacer castillos de arena en la playa y que la gente no te mire con cara de.... No sé muy bien con qué cara (lo reconozco, me sigue encantando jugar con la arena de la playa); mancharte hasta arriba después de haber estado jugando en el parque con tus amigos, o después de haber estado pintando con ceras o témperas (siempre acababa manchada enterita... ); que a la gente no le extrañe que te guste subirte a un tiovivo... Cuando nos daban algo de dinero, cogiamos las bicis, ibamos a la tienda, comprábamos todas las porqueriamos que podiamso y nos ibamos lo más lejos que pudieramos a hacer la merendola sin pensar que luego había que volver; ver dragones y mazmorras y luego jugar (el principio de los juegos de rol en vivo, no?jaja); andar con Bea por el patio, dando vueltas a toda velocidad (sobre todo si venía alguien con el que no queriamos estar) y de pronto, ¿nos sentamos? ¡vale! y al suelo! sin problemas de dónde sentarnos... ¿para qué estaba el suelo sino? Y echo de menos jugar chicos y chicas juntos sin más complicaciones. Abrazarte a un chico sin pensar en nada más.
Echo tantas cosas de menos... Pero eso es bueno, ¿no? eso significa que he vivido y he sido feliz. Tuve una infancia feliz. Y eso es lo que hace que dentro de mi siga existiendo esa niña que se mancha cuando pinta, que le gusta subirse a los tiovivos, hacer castillos de arena, columpiarse, trepar a los árboles, etc...
bicos, ser felices